Waligóra to dziesiąty szczyt w naszej Koronie Gór Polski i od razu mówię – jeśli lubicie konkretny wycisk, to miejsce jest dla was. Zaczęliśmy w Sokołowsku, nazywanym śląskim Davos. Klimat tej wioski jest niesamowity, trochę tajemniczy i zupełnie inny niż wszystko, co widzieliśmy wcześniej w Sudetach.
Ruszyliśmy czerwonym szlakiem, mijając po drodze stary, opuszczony cmentarz. Od razu wjechaliśmy w konkretne podejście, gdzie na jednym kilometrze robicie 300 metrów przewyższenia. To potrafi wycisnąć pot, ale widoki z góry wynagradzają każdą sekundę walki. Potem przeszliśmy przez Bukowiec i lecieliśmy dalej grzbietem, odbijając na chwilę pod aktywny kamieniołom melafiru. Widok na to ogromne wyrobisko jest potężny, tylko trzeba uważać, żeby nie wchodzić na teren samej kopalni.
Kolejny przystanek to kultowa Andrzejówka. Ceny mają tam naprawdę uczciwe, a ich szarlotka to jakiś kosmos – jest ogromna i smakuje genialnie. Przybiliśmy tam pieczątkę do książeczki i poszliśmy zmierzyć się ze słynną „ścianą płaczu”. Podejście na samą Waligórę jest niemal pionowe, ale poszło nam całkiem sprawnie. Sam szczyt jest zarośnięty lasem, więc na samej górze widoków nie ma, ale prawdziwa zabawa i tak zaczęła się na zejściu.
Niebieski szlak powrotny nie daje odpocząć, bo trasa ciągle idzie albo stromo w dół, albo znów pod górę. Po drodze minęliśmy ruiny starej owczarni, jakiegoś pałacu i zamku. Na sam koniec, już w Sokołowsku, trafiliśmy jeszcze na unikalną cerkiew Michała Archanioła. Cała pętla zamknęła się w 10 kilometrach i 700 metrach przewyższenia. Waligóra to góra pełna kontrastów, którą zapamiętamy na bardzo długo.
